727 FinanceMorpho'dan Aave'a: aynı kötü borç, beş zarar tanıma noktası, DeFi kasası zararlarını nihai olarak kimin üstleneceğini belirler.
Yazan: @definikos
Derleyen: AididiaoJP, Foresight News
Kasa kaybı yönlendirme haritası "kayıp olacak mı" sorusunu yanıtlamaz. Yalnızca kayıp gerçekleştikten sonra ne olacağını yanıtlar: kayıp defterlere ne zaman yansıtılır, hangi bakiye bunu önce emer, hangi ara emilim katmanları vardır, mevduat sahipleri nihayetinde ne görür ve kim çıkamaz.
Her strateji alt hesabı, ilk mevduattan önce bu tablonun bir satırını doldurmalıdır.
100 milyon $ mevduata karşı 3 milyon $ batık kredi olduğunu varsayalım.
İzole bir Morpho piyasasında, son teminat partisi tasfiye edildiği anda, tüm mevduat sahipleri derhal %3'lük bir kayba katlanır.
Aave'in ortak havuzunda, varlık bazında tek tip olarak toplanan mevduat sahiplerinin aToken bakiyeleri defterlerde hareket etmez. Batık kredi silinir, havuz bir açık kaydeder ve Umbrella'daki tampon payı kesilir. Kapsam sonrası kalan herhangi bir açık, mevduat bakiyelerini doğrudan orantılı olarak azaltmak yerine, mevduat sahipleri tarafından artık iflas olarak üstlenilir. Not: Umbrella, Aave'in batık kredi tampon mekanizmasıdır: kullanıcılar ödül kazanmak için varlık stake eder, bunun bedeli protokol batık kredi oluşturduğunda ilgili stake'in açığı kapatmak için kesilmesidir.
Morpho Vault V1.1 altındaki küratörlü bir kasada, pay fiyatı hiç hareket etmez ve kaçan son mevduat sahipleri kaybı geride kalanlara bırakır.
Kuyruktaki kasalar, bir oracle tarafından periyodik olarak sunulan değerleme raporlarıyla fiyatlanır. Bir sonraki değerleme çıkana kadar defterlerde hiçbir şey değişmez. Bir değerleme düşüşü önceden belirlenmiş şüpheli aralığı aşarsa, rapor karantinaya alınır ve kasa tamamen dondurulur.
%10 alt dilimli bir dilimli yapıda, 3 milyon $'lık batık kredinin tamamı 10 milyon $'lık alt dilime düşer, bu dilim %30 kaybederken üst dilim etkilenmez.
Kayıp tutarı her seferinde aynıdır. Değişen, kaybın izlediği yol ve ne zaman yansıtıldığıdır. Yansıtılma zamanı, hangi katmana düştüğü gibi, nihayetinde kimin ödeyeceğini belirler.
Bir kayıp zaten gerçekleşmiş ancak henüz defterlere işlenmemiş olduğu sürece, eski fiyattan çıkabilenler kayıp paylarını geride kalanlara kaydırır.
Bu harita her yapıya aynı beş soruyu sorar:
Tetikleyici: Kaybın defterlere yansıtılmasına hangi olay yol açar?
"Varlık gerçekten para kaybetti" demek yeterli değildir; zincir üstü bir olayın kaybı muhasebeye yazması gerekir. Batık kredi tasfiyesi, değerleme raporları, değer düşüklüğü ve yönetişim oylamaları tetikleyici olabilir. Tetikleyici gerçekleşmezse, kayıp defter dışında kalır.
İlk iniş: Kayıp önce hangi bakiyeye düşer?
Kayıp yansıtıldıktan sonra önce hangi sayı değişir. Piyasanın toplam mevduatı, havuzun açığı, kasanın pay fiyatı veya bir alt dilim olabilir. Farklı ilk iniş noktaları, aşağı yönde tamamen farklı taşıyıcılar anlamına gelir.
Emilim katmanları: İlk iniş noktası ile mevduat sahipleri arasında önce ne durur?Kayıplar mutlaka doğrudan mevduat sahiplerine yansımaz. Arada mahsuplaşmalar, slash edilebilir stake, alt katmanlar ve ilk zarar katmanları olabilir. Bu katmanlar ne kadar kalınsa, mevduat sahiplerinin gördüğü kayıp o kadar küçük olur; kayıp ancak bu katmanlar tükendiğinde mevduat sahiplerine ulaşır.
Reach: Mevduat sahipleri gerçekte ne görür?
Defter performansı ile gerçek kayıplar aynı şey olmayabilir. Mevduat sahipleri pay fiyatının düştüğünü, itfa kuyruğunun donduğunu veya defterler hâlâ nominal değeri gösterirken arkasındaki alacağın zaten değer kaybetmiş olduğunu görebilir.
Zararın tanınma zamanlaması: Bu kayıp ne zaman sayılır?
Aynı blokta hemen mi tanınır, yoksa bir sonraki etkileşimi, bir sonraki raporu, bir yönetişim oylamasını mı bekler, hatta hiç mi tanınmaz? Tanınma ne kadar gecikirse, o kadar çok kişi eski fiyattan çıkma şansı bulur ve zararı daha sonra kalanlara bırakır.
Oracle, teminatı nominal değer üzerinden fiyatlamaya devam ettiği sürece sistem teminatın zaten değer kaybettiğini göremez ve batık borç tasfiyesi tetiklenmez. Kayıp deftere işlenmez ve biri tasfiyeyi veya fiyat güncellemesini zorlayana kadar defter dışında kalır.
İzole piyasalar
İzole bir Morpho piyasasında, tasfiye eden taraf borçlunun son teminat partisini aldıktan sonra borç hâlâ tamamen geri ödenmemişse, kalan kısım aynı çağrıda silinir ve o piyasadaki tüm mevduat sahipleri tarafından orantılı olarak üstlenilir.
Batık borç formülü şu şekilde yazılabilir:
BD = D − C·p / LIF
burada D borç, C·p teminat değeri ve LIF tasfiye teşvikidir.
Örnek: 10 milyon $ borç, teminat fiyatı 7,3 milyon $'a düşüyor, LIF 1,044, LLTV %86:
10 − 7,3 / 1,044 ≈ 3 milyon $, yani 100 milyon $'lık bir piyasanın %3'ü.
Batık borç ile mevduat sahipleri arasında önde duran bir rezerv veya fon yoktur. Kayıp doğrudan o piyasadaki mevduat sahiplerine yansır. Teoride zararın tanınma noktası tasfiyenin gerçekleştiği aynı bloktur. Ancak bunun için üç koşulun aynı anda sağlanması gerekir:
Birincisi, oracle pozisyonun zaten teminatsız ve sağlıksız olduğunu belirlemelidir;
İkincisi, tasfiye eden taraf son teminat parçasını, tasfiye ödülü düşüldükten sonra zarar etmeden devralmaya değer görmelidir;
Üçüncüsü, oracle çağrısı revert etmemelidir.
Bu üç koşuldan herhangi biri eksikse, kayıp o anda tanınmaz ve süresiz olarak defter dışında kalabilir, "asla tanınmayan" hâle gelebilir.
Paylaşılan havuzlar
v3.3'ten bu yana Aave, bir hesabın teminatı tasfiye sonrasında sıfıra düşerse ve borç kalırsa kalan borcu yakar ve rezervde bir açık kaydeder.
Bu açık ayrı olarak muhasebeleştirilir ve aToken döviz kurunu doğrudan değiştirmez. Dolayısıyla mevduat sahipleri hesaplarını açtığında gördükleri bakiye hâlâ orijinal nominal değerdir ve hemen küçülmez.Umbrella ardından boşluğu şu sırayla doldurur: önce DAO tarafından önceden ayrılmış olan açık denkleştirme ödeneği, ilk tampon katmanı olarak işlev görür; bu yetersiz kalırsa, UmbrellaCore otomatik olarak o varlık havuzunda kullanıcılar tarafından stake edilen aToken'ları keserek kalan açığı kapatır.
Bir stake edicinin çıkış talebinde bulunmuş ve kilidin açılması için 20 günlük bekleme süresinde bekliyor olsa bile, bu stake yine de kesilebilir. Bekleme süresi bir güvenlik süresi değildir.
İki katmandan sonra kalan, yalnızca yönetişimin yeniden sermayelendirebileceği artık iflas durumudur.
Her mevduat sahibinin karşılanmayan açığı şu şekilde yazılabilir:
h = max(0, B − O − Z) / S
burada B batık alacak, O denkleştirme, Z kesilebilir stake ve S toplam mevduatlardır.
Örnek: 5 milyon $ batık alacak, 100.000 $ denkleştirme, 3 milyon $ stake, 500 milyon $ mevduat:
(5 − 0.1 − 3) / 500 = %0,38.
%0,38 yalnızca hesaplanan ortalama açıktır; hiç kimsenin hesabından doğrudan %0,38 borç düşülmez. Havuzda hâlâ para olduğu sürece çekimler 1:1 olarak yerine getirilir ve ilk ayrılanlar nominal değerini geri alır. Boşluk kaybolmaz; henüz ayrılmamış olanlara bırakılır. Sonunda hâlâ mevduat pozisyonu tutan kişi, karşılanmayan zararın tamamını üstlenir.
Küratörlü kasalar izole piyasaların üzerinde yer alır. Zararı tanıma sorumluluğu piyasaya aittir ve kasa sürümü, pay fiyatının zararı ne zaman göreceğini belirler.
Kasa V1.0: Zarar anında tanınır ve herkes derhal orantılı olarak paylaşır.
Batık alacak tasfiyesi gerçekleştiği anda pay fiyatı derhal düşürülür. Örneğin, 100 milyon $'lık bir kasa 4 milyon $ zarar ederse, pay fiyatı derhal %4 düşer. Kaçmış olsanız da olmasanız da mevcut tüm sahipler bunu orantılı olarak üstlenir.
Kasa V1.1: Zarar kaydedilir ancak fiyatı değiştirmez; en son ayrılan üstlenir.
Batık alacak oluştuğunda zarar lostAssets hesabına kaydedilir, ancak pay fiyatı hareket etmez. Erken çekim yapanlar hâlâ eski fiyattan ödeme alır ve fiilen nominal değerden çıkarlar. Boşluk kasada kalır ve sonunda henüz ayrılmamış olanlar bunu üstlenir. Küratörün açığı kendi parasıyla kapatması hariç.
Kasa V2: Yalnızca bir sonraki faiz tahakkukunda, gerçek varlıkların defter varlıklarının altında olduğu tespit edildiğinde tanınır.
V2, batık alacak tasfiyesi anında kayıt yapmaz, bir sonraki faiz tahakkuk döngüsüne kadar bekler. O noktada sistem, adaptörün gerçek varlıklarını kasanın kayıtlı brüt defter varlıklarıyla karşılaştırır: gerçek varlıklar zaten brüt defter varlıklarının altındaysa, fark zarar olarak kaydedilir.
Erteleme, zararı bir kuyruğa dönüştürür. X'in ertelendiğini, kasa varlıklarının A olduğunu ve tanımadan önce W'nin nominal değerden çekildiğini varsayalım; kalanların üstlendiği zarar:
h = X / (A − W)
Örnek: 100 milyon $'lık bir kasa 4 milyon $ zarar eder ve önce 60 milyon $ çekilir:
4 / 40 = %10, oysa derhal kaydedilseydi yalnızca %4 olurdu.V2'nin de kendi sürümü var. Piyasa batık krediyi tanımadan önce, batık kredi kredisi faiz işletmeye devam eder ve hisse fiyatını yukarı iter. Yeni mevduat sahipleri o fiyattan girer, erken çıkanlar ise karşılığı olmayan faizi çeker. maxRate'i 0'a ayarlamak faiz işlemesini durdurabilir, ancak hâlihazırda işlemiş olan faiz geri kazanılamaz.
Strateji izin kontrollerine sahip vault mimarilerinde, hiçbir venue zararı doğrudan hisse fiyatına yazmaz. Zarar yalnızca bir sonraki raporda ortaya çıkar: gönderici pozisyonları kalem kalem değerlediğinde, pozisyon fiyatını aşağı çeker. Güvenlik parametreleri daha sonra bunun nasıl yönlendirileceğini belirler.
Dalgalanma şüpheli aralığa düşerse, her zamanki gibi kabul edilir. Şüpheli eşik ile maksimum sapma arasına düşerse: rapor karantinaya alınır ve bağımsız bir gözden geçiren onaylayana kadar mevduatlar, itfalar ve ücretler dondurulur.
Maksimum sapmayı aşarsa: otomatik geri alma.
Zararı henüz içermeyen bir rapora göre fiyatlanan herhangi bir itfa partisi hâlâ eski fiyattan ödeme yapar.
Ana vault, parayı alt vault'lara yatırır ve alt vault'lar dayanak varlıklara yatırım yapar. Bir alt vault zarar aldıktan sonra, önce alt vault düzeyinde tanınması gerekir; ancak ana vault, zararı kendi bir sonraki faiz işlemesine veya raporuna kadar yukarıya aktarmaz. Bu, aynı zararın arada bir zaman gecikmesiyle iki kez tanınması gerektiği anlamına gelir.
Bu dönemde ana vault'un hisse fiyatı hâlâ eski fiyattan gösterilir. Eski fiyattan çıkabilenler zararı kalanlara bırakır.
Ana vault düzeyine aktarılan zarar, ana vault'un alt vault'a yatırımının ağırlığı ile alt vault'un zararının çarpımıdır. Örneğin, ana vault varlıklarının %20'sini bir alt vault'a yatırmışsa ve alt vault %10 zarar ederse, ana vault düzeyindeki zarar %2'dir.
Tranche yapısı
Bir alt sıra J olduğunda, zararlar şu şekilde dağıtılır:
L_J = min(Zarar, J), L_S = max(0, Zarar − J)
100'lük havuz, 10 alt sıra, 15 zarar: alt sıra tamamen silinir ve kıdemli sıra kalan 5'i üstlenir; kıdemli anapara 90'dır, zarar yaklaşık %5,6'dır.
Ancak tetikleme gücü genellikle sizin elinizde değildir. Neutrl, 13 Ağustos'ta NUSD basımını ve itfalarını durdurdu ve 17 Eylül'de 0,51 itfa oranıyla yeniden açtı. Strata'da, yapının yaklaşık beşte birini oluşturan jrNUSD sıfıra indirildi ve kalanı srNUSD üstlendi. Duraklama sırasında NUSD'nin izleme fiyatı yaklaşık 0,998 civarında kaldı, bu nedenle ihraççı yeni bir fiyat belirleyene kadar zarar dağıtım şelalesi başlayamadı bile.
İlk zarar staking'i
Sponsor staking'i yalnızca biri gerçekten yaktığında bir alt sıra olur. Aksi takdirde, diğer paylarla birlikte orantılı olarak zararı üstlenir.
Örnek: 200 milyon dolarlık bir vault, NAV'ın %10'unu oluşturan looping pozisyonları, 4x kaldıraç ve teminatta %10 haircut:
%10 × 4 × %10 × 200 milyon $ = 8 milyon $ zarar.3 milyon dolarlık staking yakılırsa:
(8 − 3) / 197 ≈ %2,5, mevduat sahipleri tarafından karşılanır.
Eğer staking yakımı değer düşüklüğünden bir rapor sonra gerçekleşirse, arada kalanlar, eski fiyattan fiyatlanmış olarak, zararı önce emer ve staking yakımı kalanları tazmin eder.
Kayıplara başkaları karar verir
Döngüsel pozisyonlar
Kaldıraçlı pozisyonlar zararları önce büyütür, sonra yönlendirir. Yaklaşık ilişki şöyledir:
ΔE/E ≈ L·w
4x kaldıraç ve %10 teminat haircut'ı ile pozisyonun özkaynağı doğrudan %40 zarar görür, buna likidasyon teşvikleri ve çözülme kayması da eklenir. Vault bunu bir sonraki rapora kadar görmez.
Teminat ihraççıları
Zincirler arası LRT'ler, sentetik dolarlar ve RWA fonları için zararın büyüklüğüne ihraççı, yönetici veya bir oylama karar verir; bu genellikle olayın kendisinden haftalar sonra gerçekleşir.
Bir zincirler arası köprü karşılıksız token basarsa, ihraççı açığın tüm sahipler tarafından mı paylaşılacağına yoksa bir zincirdeki wrapped varlığın tek başına mı karşılayacağına karar verir. Aave'in rsETH olay raporu eşit dağıtım senaryosunu hesapladı:
112.204 / (629.689 + 112.204) ≈ %15,1.
Sentetik dolarlar iki tür zararı absorbe etmek için bir rezerv fonuna dayanır: negatif fonlama maliyetleri ve dayanak teminatın yükümlülükleri desteklemeye yetmediği durumlardaki karşılık açığı. Ancak rezerv fonu sınırsız değildir; dokümantasyon genellikle yalnızca zararları karşılamak için kullanıldığını belirtir, tükendikten sonra ne olacağını değil.
Neutrl'in verdiği gerçek yanıt itfa oranını düşürmek oldu. NUSD 13 Ağustos'ta basım ve itfayı durdurdu ve 17 Eylül'de yeniden açıldığında itfa oranı 0,51 olarak belirlendi. Başka bir deyişle, 1 NUSD artık 1 dolardan itfa edilmiyor; yalnızca 0,51 dolar geri alabilirsiniz. Rezerv fonunun karşılayamadığı kısım, itfa oranı aracılığıyla tek seferde sahiplere aktarılır.
Bu, bir sentetik doların "1 dolar"ının bir garanti değil hedef olduğunu gösterir. Rezerv fonu kalın olduğunda peg istikrarlı görünür; rezerv fonu tükendikten sonra zararların nasıl dağıtılacağı ihraççının itfa oranını nasıl belirlediğine bağlıdır. Dokümantasyonun bunu söylememesi riskin olmadığı anlamına gelmez; yalnızca kurallara ihraççının o anda karar verdiği anlamına gelir.
Özel kredi
Özel kredi ters yönde işler. Maple'da, değer düşüklüğü döneminde çekilen borç verenler, düşürülmüş değeri kalıcı zarara dönüştürür; sonraki herhangi bir geri kazanım kalan borç verenlere orantılı olarak dağıtılır.
%10 değer düşüklüğü olan 1 milyon dolar: ayrılanlar 900.000 dolar alır. Borçlu daha sonra geri ödeme yaparsa, kalanlar 1 milyon dolara geri getirilir ve ayrılanlar zararlarını kilitlemiş olur.
Burada, erken ayrılmak zararı kilitler ve yalnızca kalanlar geri kazanımı alabilir.
Aynı batık kredi için, hangi bilançoya düştüğü, arada kaç tampon katmanı olduğu, mevduat sahiplerinin hisse fiyatının düşüşünü mü yoksa defter değerinin sabit kalmasını mı gördüğü ve zararın ne zaman tanındığı, nihayetinde kimin ödediğini belirler.İlk mevduattan önce, her strateji pozisyonu beş soruyu açıkça ortaya koymalıdır: kaybı hangi olay tetikler, kayıp ilk olarak nerede vurur, arada hangi emici katmanlar bulunur, mevduat sahipleri gerçekte ne görür ve kayıp ne zaman tanınır.
Beş soru açıkça doldurulmazsa, satın aldığınızı düşündüğünüz şey getiridir, ancak gerçekte satın aldığınız şey, başkaları eski fiyattan kaçtıktan sonra geride kalan sıradaki yerinizdir.